Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sekwencje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sekwencje. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 7 kwietnia 2014

Sekwencje w słoiku.

O sekwencjach nie pisałam tutaj ani raz, ani dwa. Co najmniej kilkanaście. Ale pozwolę sobie przypomnieć, że teoria dotycząca sekwencji zebrana jest tutaj. Tym, którym nie chce się tamtego postu czytać przypominam, że myślenie sekwencyjne pomaga także w wyabstrahowaniu relacji i szeregów reguł, pozwala rozwijać się mowie i czytaniu, pisaniu.
Często słyszę: Pani Kasiu, ale on nie chce. Nudzi go to..
Co wtedy? Wtedy próbujemy przekonać malucha, że sekwencje są fajne. Jak? Przeróżnie, zależy od dziecka. U mnie na zajęciach najczęściej układamy sekwencje w słoikach.

Na czym polega taka zabawa? Ano na.. naśladowaniu, kontynuowaniu sekwencji. Bo na uzupełnianie ta zabawa się nie nadaje :)
Jak się bawię?
Nasypuję do słoika dwa kolory różnych substancji, np. kaszę i ryż, kaszę i ryż, kaszę i ryż. Daję potem dziecku kaszę, ryż, łyżkę (lub dwie), słoik i mówię - wsyp tak samo.
 
 
Oczywiście kasza i ryż to najprostszy przykład. Częściej korzystam z kolorowych piasków, ryżu, soli do kąpania w kolorach. Jestem też bardziej "prosta":
a) mąka i ryż


b) pianka do golenia i płatki róż :)
Kiedy dziecko umie naśladować sekwencje, przechodzimy do ich kontynuowania. W praktyce: nasypuję przy dziecku kaszę,
 
 
potem ryż..
 
 
potem kaszę.. "dokończ" i.. czekam :)
 
 
Sekwencje wieloelementowe lepiej sprawdzają się w większych słoikach.

PS. PEPSI w tle nie jest obowiązkowa do przeprowadzenia ćwiczenia ;)
 

czwartek, 13 lutego 2014

Obrazki "dzieje się" cz. II

Wczoraj pokazywałam Wam pierwszą część obrazków "dzieje się" i ładnie wyjaśniłam do czego służą.

Dzisiaj pokażę Wam, jak sprytnie zrobić taki obrazek z dzieckiem, żeby nie tracić czasu na samotne wykonywanie :), a jednocześnie ćwiczyć umiejętności manualne malucha. Tu dodam - obrazki są dla dzieci, które lubią rysować.

Zaczynamy? :)

Potrzebne będą; biała kartka, pisaki i kredki. No i temat przewodni jakiś dobrze byłoby wybrać. My wczoraj z Polą miałyśmy temat: Królewna Wężyca... nie pytajcie dlaczego? :P Pamiętajcie jednak, że mimo iż temat wybierany jest przez dziecko, to Wy kierujecie zabawą!

1. Na początek narysowałam Poli Królewnę Wężycę. Ale żeby nie było łatwo, wąż miał na ciele zyg-zag, kolorowany wg kodu czerwony - zielony - niebieski. Pola uzupełnia sekwencję.



2. Wężyca chodzi pewnie po trawie, ale żeby coś się działo, to niedaleko musi przechodzić 'szosa'. Zatem mamy ulicę i drzewa przy niej - szeregowanie od najmniejszego do największego.

3. A potem dziewczynka zaprotestowała, że jeszcze trzeba pasy na ulicy namalować :D Też szeregowanie.


4. Oczywiście niedaleko Wężycy musi mieszkać Pajęczyca! Ale zanim ona - trza jej dom namalować - grafomotoryka (malowanie po śladzie, uzupełnianie pustych miejsc)



5. Pajęczyna jest, czas na pająka. Zadaniem Poli było przerysować takiego samego pająka na pajęczynę, jak ten, który przechadza się obok węża.


6. Nad łąką lata sobie motyl (w sumie normalka, nie?:P), zadaniem Poli jest odbić skrzydła motyla

7.  Na łące muszą rosnąć kwiaty! I rosną: okrągłe i trójkątne. Uzupełnianie sekwencji.


8. I w ten oto sposób powstał nasz obrazek "dzieje się". Teraz trzeba go już tylko pokolorować - ale to po zajęciach :)


OGŁOSZENIA PARAFIALNE!!
Bo mnie świat denerwuje :P

Zauważyliście, że zdjęcia są podpisane znakiem wodnym? To jest jakieś 20 minut więcej "roboty". Niby nic, a jednak. Do tej pory byłam przekonana, że w ogóle nie jest mi coś takiego potrzebne. Przecież zdjęcia mam kiepskie na przeciwko innych blogów. Ale widać nie bardzo. Napiszę wyraźnie raz jeszcze, mimo że co niektórzy mnie tu o Hołdysostwo oskarżają ;)
Wszystkie teksty, filmy oraz większość zdjęć (te, które nie są moje, mają zaznaczone źródło) na blogu są moją własnością. Nie zgadzam się na ich kopiowanie i publikowanie na stronach internetowych. Jest to naruszeniem praw autorskich (ustawa z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych)! Zgadzam się na udostępnianie na blogach i forach z podaniem źródła. 

Skąd to ogłoszenie?!
Bo kostka tylko przelała czarę. Już wcześniej widziałam, że ktoś kopiuje całe artykuły, zmienia szyk zdania i podpisuje swoim nazwiskiem (nie mówcie mi, że ukazania się "Uspokajaczy" w czwartek i PRAWIE INDENTYCZNEGO artykułu pod innym tytułem w piątek to zbieg okoliczności!). Były kopiowane też zdjęcia i obrazki. Ale mam dość!!! 
Blog nie jest moim całym życiem. Mam inne. Nie muszę siedzieć i poświęcać trzech godzin na to, żeby prawie codziennie, coś wstawiać, doklejać zdjęcia (które najpierw muszę zrobić). W tym czasie mogę sobie spokojnie ugotować obiad, a nie potem szybko -szybko, posprzątać czy wyjść na spacer przed pracą w szkole czy u dzieci. Ale skoro już siedzę w Internecie, piszę, wklejam, maluję i montuję, to wymagam od czytelników (bo zakładam, że skoro wchodzicie i czytacie, to lubicie to czytać ;) chyba, że są wśród Was masochiści :P) SZACUNKU DO MOJEJ PRACY. A szacunkiem nie jest kradzież pomysłów, tekstów i materiałów (bo kradzieżą jest przypisywanie ich sobie).

czwartek, 23 stycznia 2014

Śpiewamy piosenki i mówimy wierszyki, czyli rzecz o ciągach zautomatyzowanych

Dzisiaj blog i vlog. W sumie: piszę i gadam o tym samym, Wasz wybór zatem czy wolicie poczytać czy posłuchać ;)

Ciągi zautomatyzowane - to taka trudna teoretycznie fraza, ale bardzo łatwą rzecz oznacza ;) Ciąg zautomatyzowany to taki ciąg, który jest tak głęboko zapisany w naszej głowie, że nie sposób go wymazać. 



Ciągi można podzielić na uniwersalne (czyli te, które zna większość ludzi) i indywidualne (czyli nasze własne osobiste).

Do ciągów uniwersalnych zaliczamy m.in.:
- liczenie od 1 d 10,
- alfabet,
- nazwy dni tygodnia,
- miesiące,
- "Sto lat",
- znane modlitwy, np. "Ojcze nasz",
- wierszyki z dzieciństwa, dla dzisiejszego pokolenia 50+ to "W pokoiku na stoliku..."

Do ciągów zindywidualizowanych należą te wiersze, frazy, sekwencje, piosenki, które wbito nam w pamięć jako dzieci. Dlatego dla naszych dziadków (a przynajmniej tych ludzi w wieku moich dziadków, z którymi miałam przyjemność pracować) ciągami są piosenki wojenne, np. "Czerwone Maki na Monte Cassino.." (prywata: Małgosia pamiętasz, jak się przy tym pani Jadwiga popłakała?!) czy "Wojenko, wojenko..". Ale nie tylko, bo też frazy z Barei - najwięcej z "Samych Swoich" ;)
Ciągiem zautomatyzowanym dla niektórych z nas jest także nasz adres z dzieciństwa, jeśli mieszkaliśmy w danym mieście dostatecznie długo.

Po co nam ciągi w życiu? Teoretycznie po nic. Ale przydają się jako baza językowa później, na starość, kiedy dotyka nas niemożność mówienia. Pomagają też w terapii jąkania i koncentracji uwagi.

Jak uczyć ciągów?

Banalnie!
Śpiewajcie z dzieckiem, mówcie z nim wierszyki, uczcie od małego dni tygodnia (choćby to miała być wyliczanka). Przecież śpiewać każdy może :P Pamiętajcie też, że piosenka szybciej zapada w pamięć, kiedy oprócz ruchu warg wykonujemy ruchy ciałem. Tak jak np. w "Moja Ulijanko". Tam akurat gesty są wymuszone przez tekst. Poćwiczcie, warto.

I jeszcze jedna prywata: Kinko! Dlaczego się nie odzywasz już?! Nie wiem dlaczego, ale jakoś tak zaczęłam się martwić... :(



piątek, 6 grudnia 2013

Zajęcia ze Świętym Mikołajem. Konspekt zajęć :)

Żeby nie było, że ja o Was zapomniałam :) No skądże, mimo wszystko jestem.


Dzisiaj 6 grudnia, więc zajęcia z Mikołajem być muszą. Będą.

Pokażę Wam część, tę kartkową, a w ramach prezentu postaram się ją umieścić w zakładce "Pobierz".


Zaczynamy?

Zajęcia są przygotowane dla Krzysia, ale może uda się je przeprowadzić z Waszymi pociechami.

:)

1. Czytamy. Kasia czyta, Krzyś oswaja się z tekstem, bo przeczytać, to on tego nie przeczyta ;)

2. Oglądamy bardzo dokładnie rysunek Mikołaja (jakiś chudy wyszedł:P), po czym ..

tniemy go na części :)
a) najpierw dwie,



b) potem cztery.

Może się uda na więcej po skosie?

3. Mikołaj zostawił swoją skarpetkę!!! Domalujemy po śladzie jej wzór i pokolorujemy choinki. Potem z mamą Krzyś dokończy kolorowanie skarpety.


4. Mikołaj (sklerotyk) zostawił pół worka za kominem. Razem z Krzysiem domalujemy drugie TAKIE SAMO pół worka.


5. Poczytamy sobie. I dopasujemy kolorowe wstążki do prezentów. Wstążki pokolorujemy :)

6. I mandalę Krzyś też pomaluje. Część na zajęciach, część z mamą potem.



Oczywiście nie są to wszystkie zadania, które zrobi dziś Krzyś... Ale jak już mówiłam - kartka jest nudna, więc tyle będzie na kartce. Reszta - w trzech wymiarach ;))

A dla tych, co nie mają konta na facebooku, a chcą zobaczyć Hamburg z wielką wodą, mam film. Tylko wiecie: nie cięłam nic. Jest jak jest, o! :)













poniedziałek, 18 listopada 2013

Kosmita Edek i podziękowania. Nauka czytania

Są w moim terapeutycznym życiu takie dni, kiedy po raz kolejny nie wiem, po jaką książeczkę sięgnąć, żeby zadowolić Młodego Czytelnika. A zadowolenie z czytania to przecież rzecz najważniejsza :) Co wtedy robię? Sięgam do wyobraźni dziecka. Pytam o czym ono chciałoby poczytać. Zazwyczaj działa.

Tym razem Michał (lat 7) zażyczył sobie książkę o kosmitach... Hmm.. zbyt dużo o kosmitach nie wiem, więc sięgnęłam do moich wyobrażeń. I tak powstała "książka" o Edku :))



Pierwsze dwie strony to opowiadanie o Edku. Kim jest i co lubi. Zdania są w miarę proste (Michał jeszcze mistrzem czytania nie jest, ale to się zmienia, zmienia... :))
Każda sylaba jest oznaczona "firanką", a dwuznak - pętelką. Tak jest po prostu łatwiej czytelnikom.


Zaraz potem są pytania do tekstu. Coś, czego większość dzieci nieumiejących czytać ze zrozumieniem nie znosi.

Ale chwilę później przechodzimy do rozładowania atmosfery. Pozornie przynajmniej :P Zadaniem dziecka jest namalować odpowiednią buzię. Byłoby to proste, gdyby nie to, że wcześniej trzeba przeczytać, co powinno się namalować.



I teraz kończą się malowanki, przechodzimy do... czytania :)) Ale ponieważ czytelnik już powinien być zaciekawiony lekturą, więc nie będzie to dlań mordęgą.
Czytamy o statku kosmicznym. Tekst jest krótki. Zaraz potem następuje zadanie. Trzeba pomalować światełka. I tu rodzic musi przypilnować czy światełka malowane są zgodnie z regułą sekwencji, powtarzalności.



Po pomalowaniu świateł statku czeka nas kolejna czytanka. Tym razem jest długa. A w środku ma przemycone ... przypadki :) no OK, nie są może bardzo bardzo ukryte ;)) W związku z tym wiem, że połowę czytać będę ja, a Michał na pewno przeczyta sam słowo "pomidor" odmienione na wskroś. Może zmuszę do większego wysiłku. Kto to wie?


Na kolejnej stronie czeka nas pytanie: co chce zrobić kosmita? Dziecko powinno odpowiedzieć słownie, ale namalować obrazek już po zajęciach. W ramach przypominania sobie bajki.



Ostatnie zadanie to nic innego jak koordynacja ręka - oko. Dziecko ma za zadanie dorysować gałązki pomidorom. Banał :))




Czy moje książeczki to tylko Edek? Odpowiedź dla ciekawskich w filmie :))




**************

A teraz taki mały off top. Weszłam Ci ja wczoraj po raz pierwszy w statystyki. I wow!!! Pal sześć ile wejść (kiedy indziej się pochwalę), ale nawet nie wiedziałam, że tak wiele osób linkuje "Głoskę" :)) Się nie odzywacie prawie wcale, to w niewiedzy żyłam :) Dlatego teraz, oficjalnie, dziękuję linkowaczom (kolejność przypadkowa):
www.ka-milowa-kraina.blogspot.com (widzimy się dzisiaj!! :)) )
Dzięki, dzięki, dzięki raz jeszcze :)) Jak kogoś pominęłam, to odzywać się śmiało, dopiszemy :)

poniedziałek, 7 października 2013

Jak papuga, czyli o powtarzaniu

"Pani Kasiu, ja próbuję z nim te wszystkie ćwiczenia robić, ale on nie chce powtarzać!" Słyszeliście to kiedyś? Powiedzieliście to kiedyś? Założę się, że nie raz. Staram się zawsze dopasować ćwiczenia domowe do dziecka, ale nie zawsze się to udaje. Cóż - moja kreatywność też ma granice. I pal licho, jeśli dziecko nie powtarza jednego, dwóch ćwiczeń. Mówi się trudno, powtórzy coś innego. Ale co jeśli nie powtarza nic? Często odwiedzają mnie rodzice, którzy widzą swoje roczne, półtora roczne maluchy niegaworzące. Dlaczego? Dlatego, że dziecko NIE POWTARZA NIC.
 
Naśladownictwo, czyli powtarzanie jest najprostszą metodą uczenia się. Mały człowiek ok. 3 m-ca życia zaczyna powtarzać. Niemowlę uśmiecha się do mamy reagując na jej uśmiech czy też próbując podnieść rączkę w kierunku ręki taty. O ile łatwiej jest wykonać ćwiczenie na WF, które najpierw nauczyciel pokaże?
Dlaczego 3latek nie powtarza? Założywszy, że owy 3latek (2latek nawet!) ma w pełni zdrowy aparat mowy (czyli zero wad anatomicznych w obrębie jamy gębowej) oraz żadnych zmian neurologicznych w okolicach płata skroniowego oraz na drogach nerwowych łączących mózg z ustami i językiem? Prawdopodobnie dlatego, że nie jest jeszcze gotowy. Prawdopodobnie nie umie powtarzać prostszych czynności niż mówienie (a mówienie, muszę Wam powiedzieć, to mega skomplikowany proces).
 


Wracając do powtarzania: dziecko najłatwiej uczy się przez ruch. Czyli za Chiny ludowe nie powtórzy po Tobie "gżegżółka", jeśli najpierw nie zrobi z Tobą pajacyka, nie zagra na bębenku czy nie pokoloruje obrazka taką techniką jak Twoja. Cała filozofia - młody człowiek najpierw powtarza ruch, potem mowę. Między innymi dlatego szybciej się uczy chodzić niż mówić pełnymi zdaniami ;)

A jeśli zatem nie chce po Tobie powtarzać, to co zrobić? Zachęcić go :D
 
Jak? Tak jak dziecko lubi najbardziej, droga Mamo. Układajcie wieżę z klocków (takie same kolory na odpowiednich poziomach wieży! Naśladownictwo!), układajcie sekwencje, pociągi, naczynia w zmywarce. Wszystko, byle dziecko powtarzało po Tobie dokładnie tak samo! (Oczywiście zgodnie z jego możliwościami, np. jeśli malujecie koło, a jemu wychodzi jajko to jest ok. Jeśli jednak ono schematycznie po kole maluje drugie, a potem auto - to już nie jest powtarzanie).
 
Dzisiaj poniedziałek, więc czas na kuchenną logopedię. Powtarzanie na .. wzorach na gofrach :) Inspiracja Olą - małą 3latką pozostawioną u mnie w weekend na 2 godziny. Zupełnie wzorowo się rozwijającą.
 
Do tych zajęć potrzebne były nam:
a) dżem - roboty babci. Prawie bez cukru :))
b) jabłka pokrojone w kostkę,
c) cukier puder; u mnie "rozmoździerzowana" stewia,
d) ohydna sklepowa chemiczna bita śmietana w sprayu (uwielbiam, no co poradzę??!! :D). Możecie zrobić własną, a wtedy potrzebna będzie Wam jeszcze wyciskarka do kremów do tortów. Albo strzykawka ;)
 
Do dzieła zatem!! :)
1. Kładziemy na talerzyku gofra i kombinujemy :)
 
2. Najprościej jest rozsmarować na nim dżem. Najłatwiejsze motorycznie zadanie dla dziecka. Więc najpierw ja smaruję swojego, potem Ola swojego. I jemy :)
 
3. Teraz trudniejsza sprawa: przesiewamy stewię i wcinamy gofra z cukrem pudrem. Stewia Oli była wszędzie, ale nie na gofrze;))
 
4. A teraz robimy miny z bitej śmietany :)

5. A teraz zamieniamy role: Ola robi gofra dla mnie, ja miałam powtórzyć. Ale coś mi "nie wyszło";) Oli wersja to wersja hard ;) Bita śmietana i jabłko. Dzięki Bogu to dla mnie, bo mama Oli chyba by nie przeżyła takiej ilości bitej śmietany.

6. A na koniec pomieszanie z poplątaniem :) Minka najpierw była narysowana na kartce, potem Ola powtórzyła wzór na gofrze. Dodatków żałowała jak widać ;))

Zabawa oczywiście pierwszorzędna, smaczna również.
Od siebie dodam, że zawsze byłam łasuchem strasznym i moja Mama wie, że jak Kasia przyjeżdża to schowek na słodycze trzeba albo zamknąć albo dobrze zaopatrzyć ;) Od kilku lat jednak nie jestem już największym słodyczożercą w rodzinie. Pobija mnie mój własny mąż ;)) Pamiętajmy jednak o umiarze w jedzeniu cukru!
 
Kończąc tematy kuchenne: Mamo, Tato zwracaj ogromną uwagę na to czy Twoje dziecko powtarza, naśladuje Twoje ruchy. Jeśli nie - baw się z nim w powtarzanie, wykonuj powtórzenia jego rączką, ciałem, tak aby zrozumiał o co chodzi. Bo bez papugi ruchu będziesz mieć w domu absolutną ciszę.

EDIT: W zakładce "Cykl" właśnie powstała nowa kategoria "Logopedia w kuchni". Nie mogłam się powstrzymać ;)

środa, 2 października 2013

Smok

Jakiś czas temu Faustyna pytała o motywację dla rycerzy. Chodziło mi to po głowie bardzo, bo chłopców mam wielu na zajęciach, ale rycerzy? Prawie wcale!
Jednak kilka dni temu musiałam napisać scenariusz o smoku wawelskim. I wtedy olśnienie!!! Rycerze walczą ze smokami!! W moim domu co prawda rycerzy jak na lekarstwo, ale znalazła się jedna dzielna Mysz i Smok (z deka podobny do dżdżownicy)! Mysz postanowiła zdobyć wszystkie rogi smoka!





Tadam!!!

Mysz ma w ręce flagi z sylabami, Smok wystające rogi z sylabami także.



Zadaniem Myszy jest wrzucić wszystkie flagi w odpowiednie dziury w rogach smoka ;) Zadanie łatwe!



U mnie na tapecie PA PU PI, ale u Was mogą być samogłoski, obrazki lub inne podpisy. Co ważne: sylaby na rogach i flagach specjalnie nie są pisane  tym samym kolorem!

Jeśli włożenie flag do "porów" jest zbyt dużym problemem dla dziecka, bo nie umie dobrze manipulować rączkami jeszcze, może flagi poumieszczać pod rogami Smoka!



Jak powstał smok??
Jest zrobiony z masy solnej i makaronu. Na zielono malowałam go lakierem do paznokci ;) A oczy zrobiłam z ziela angielskiego (dokształcam się kulinarnie :P)



Na makaronie penne (albo rurkach po polsku) umieściłam tekturki z sylabami na.. kołeczkach z folii aluminiowej. Żeby kołeczki były kołkami, tj. żeby były sztywne, w folię zawinęłam trochę ziarenek ryżu. To stabilizuje.



Flagi zrobione są z taśmy papierowej przyczepionej do makaronu spaghetti. Ale polecam też zwykłe wykałaczki.




I tyle. Cała filozofia. Scenariusz zabawy piszecie Wy i Wasze dzieci.

Więc: wesołej zabawy życzę!!!
 

środa, 25 września 2013

Sekwencja warkoczowa z lekkim przymrużeniem oka

Dzisiaj na warsztat bierzemy (głównie) dziewczynki. I sekwencje.

Że sekwencje są stałym elementem naszego życia pisałam tu. Że można je znaleźć wszędzie, też tam (ostatni akapit i komentarze). Dzisiaj zatem to potwierdzę;) Twoja mała królewna powinna ćwiczyć sekwencje, a już jej się znudziły układanki kolejno klocków, sztućców i obrazków?? Naucz ją...pleść warkocze ;)



Kiedy proponuję ten pomysł mamom zawsze
a. mają wielkie oczy z niedowierzania.. naprawdę? ćwiczenie? logopedyczne??
b. wybuchają śmiechem i mówią "ok. a jaki warkocz?" ;)
 
Całkiem serio zatem:
a. Plecionka warkocza to jedno z lepszych ćwiczeń jakie znam. Pozwala na układanie sekwencji oraz usprawnia motorykę małą. Najpierw ćwiczymy na włosach lalki, kawałku włóczki (mama pokazuje ruch, córka powtarza go na swojej lalce). Potem tylko mówimy (np. "z jednej, z drugiej"), a dziecko w tym czasie wykonuje ruch. Jeśli maluch chwyci bakcyla łatwo zapamięta kolejność ruchów i samo będzie się czesać ;)
b. Zawsze polecam najłatwiejszy warkocz wszechczasów czyli... kłos ;) Tak, tak.. naprawdę jest łatwy.
Rozdzielamy "kitkę" na dwie części. Chwytamy zewnętrzne pół pierwszej części i przeplatamy na środek (dołączając do drugiej części). A potem chwytamy zewnętrzne pół drugiej części i przeplatamy na środek (dołączając do pierwszej części). A potem powtarzamy sekwencję. Nawet film instruktażowy przygotowałam ;)


 
To, co.. pleciemy warkocze dzisiaj? ;)
 

poniedziałek, 16 września 2013

Naleśniki, czyli jak odwracać sylaby

Wiecie już wszyscy z poprzednich postów, że nauka czytania metodą sylabową zakłada najpierw czytanie sylab otwartych, potem zamkniętych. Fajnie, pięknie. Tylko przychodzi taki czas, kiedy niektóre dzieci nie potrafią przeczytać sylaby zamkniętej. W praktyce oznacza to tyle, że widząc PA i AP ciężko im stwierdzić która to [pa], a która [ap]. (W nawisach kwadratowych wpisuję zawsze dźwięk). Jak sobie z tym fantem poradzić?
Ela z Dwujęzyczności pokazywała kiedyś na blogu kamyki sylabowe. Stwierdziłam wtedy, że zrobię sobie takie same, a co??!! Że gorsza jestem? ;) Łaziłam więc w czasie wolnym, szukałam nad Łabą stosownych kamieni. Płaskie być musiały i takie, na których moja nie do końca sprawna manualnie ręka umiałaby "coś" namalować. Myślę, że znają mnie już wszystkie ptaki nad rzeką, a kamieni... nie mam! No nie znalazłam. Ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi, co się ma prawda?  :) A ja w domu mam chomika, kota, rybki oraz psa sól, mąkę i wodę, więc zrobiłam sobie "kamyki" z masy solnej. W dwóch kolorach :)
 
Co teraz z takimi tworami robimy? Podpisujemy!! :D
 
 
I znowu będę Was przepraszać za jakość zdjęć, ale nawet nie mam czasu, ochoty błąkać się po sklepach w poszukiwaniu aparatu... (buty chcę!!)
 
Trick jest taki: na jednej stronie kamyka napisana jest sylaba, np. PA. Mówię dziecku "Zobacz, to PA. Popatrz! Obracamy PA i mamy... AP." Trudność polega na zrozumieniu przez dziecko sytuacji odwracania. Te same znaki tworzą inną sylabę. To już czytanie lewopółkulowe, sekwencyjne. Tu już nie ma miejsca na zgadywanie.
 

Mnie akurat były bardzo potrzebne sylaby, ale Wy możecie na kamykach odwracać wszystko. A właściwie każdy wzór :) Ba! Nie musicie nawet robić tego na kamykach, a na zwykłych kartkach, ale - umówmy się - karta nie jest atrakcyjna. Nie jest i już.

A co potem z kamykami?

1. Sekwencje.  Można je układać do ostatniego kamyka
 
2. Kategoryzacje
a) ze względu na kolor
b) ze względu na samogłoskę
c) ze względu na spółgłoskę
(zbulwersowanym odpowiadam - tak, przychodzi taki moment w nauce czytania metodą sylabową, że uczymy dzieci analizy głoskowej - w końcu muszą jakoś pisać, prawda?)


3. Budowanie wieży. Wbrew pozorom jest to bardzo ważna umiejętność w życiu każdego dziecka.



4. Gra w scrabble sylabowe ;)


Kamyki mogą mieć też inne zastosowania. Jakie? Wymyślały wczoraj dziewczyny na "fejsbuku": żetony - punkty, żetony - oznaczające głoski... co kto lubi. Do ćwiczeń pionizacji się nie nadają, bo są po prostu za grube (i niejadalne). Tu polecam opłatki. Do kupienia w każdej przyjaznej - uwaga - CUKIERNI :)

A Wam? Podobają się moje kamyki?? Co o nich myślicie??